2/5/2008 - ONLARA DE Kİ:

ONLARA DE Kİ:

Görevlendirildiği Risalet görevini yerine getirme adına Resulullah aleyhissalatu vesselamın, gelen her bir ayeti, virgülüne bile dokunmadan kavmine aktarması gerekir.

Bu aktarımında bir eksiltme yapması, görevini tam yerine getirmemesi anlamına gelmektedir. Ve böylesi bir durumda başına gelebilecekler hatırlatılır Rabbi tarafından.

Resulullah aleyhissalatu vesselam Peygamber olmasının yanında aynı zamanda bir kuldur. Getirdiği vahye kulluğunun gereği ilk önce kendisinin uyması ve yaşaması gerekmektedir. Bu hem yaşadığı topluma gösterdiği yolun yürünebilirliğini göstermek, hem de o zaman dilimi dışında gelen vahiyden sorumlu insanlığa örnek olması içindir.

Resulullah’ın peygamberlik süresince takip ettiği yol, yöntem ve usul, müslümanlar tarafından hep dikkate alınmıştır.

Nüzul süresince inen ayetler ışığında hareket eden Resulullah, çok kısa bir süre içinde büyük bir değişimi gerçekleştirmiş, getirdiği vahye iman eden insanların sayısı fevkalade artmıştır. Aynı zamanda ilk  dönem vahye teslim olanlar kalitesinde bir toplum, daha sonra bir daha oluşmamıştır.

Bu oluşmayışın sebepleri arasında sıralananların başında bu dine mensup kişilerin o dönemdeki gibi Kuran ile doğrudan bir alışverişlerinin olmayışı gelmektedir. Onları Kuran’dan uzak kılan şeylerin başında ise başlangıçta bu dine teslimiyette ki eksiklikler ve Kuran ile sağlıklı bir iletişimin kurulamayışı gelmektedir.

İlk dönem Müslümanları başta; kime, ne adına ve nelerinden vazgeçerek teslim olduklarını gayet iyi biliyor ve gelen vahyi ise çok iyi anlıyorlardı. Ayetler onlar ile birlikte hareket eden yol azığı gibiydi.

De ki , söyle, anlat diye emir kipinde gelen ayetlerin tümü Resulullah’ın yaşadığı çağda ki insanlara hitabını içerir. İster bir iddiada bulunsun, ister münakaşa yapsın veya rest çeksin... Bütün bu ifadeleri söyle, anlat, de biçiminde gelmektedir. Kuranda de ki ifadesiyle gelmiş ayetleri iniş sırasına (Bazerganın tesbit ettiği ayet nüzul sırası) koyduğumuzda Resulullah’ın toplumuyla söz ile irtibata geçişinin seyrini izlemiş ve örneklik anlamında günümüze de ışık tutmuş oluruz...

112/1. De ki: "O, Allah'tır, bir tektir."

112/2. "Allah Samed'dir. (Her şey O'na muhtaçtır, o, hiçbir şeye muhtaç değildir.)"

112/3. Ondan çocuk olmamıştır (Kimsenin babası değildir). Kendisi de doğmamıştır (kimsenin çocuğu değildir)."

112/4. "Hiçbir şey O'na denk ve benzer değildir."

114/1-6 De ki: "Cinlerden ve insanlardan; insanların kalplerine vesvese veren sinsi vesvesecinin kötülüğünden, insanların Rabbine, insanların Melik'ine, insanların İlah'ına sığınırım."

113/1-5 De ki: "Yarattığı şeylerin kötülüğünden, karanlığı çöktüğü zaman gecenin kötülüğünden, düğümlere üfleyenlerin kötülüğünden, haset ettiği zaman hasetçinin kötülüğünden, sabah aydınlığının Rabbine sığınırım."

Devam edecek...