10/1/2008 - Muhacir

Muhacir

Rabbimizin insana yüklediği

o mukaddes emanet,

O yük ki bizden taşınması istenen

Başka bir yük istemez yanında

terk edişle başlar iman...

Bir ömür sürer terk edişler

Her terk ediş esfele atılan bir çiziktir

cahiliyye ile koparılan her bağ,

Rabbe daha sağlam bir bağ ile bağlanmadır

Bir veriş, bin alıştır

Hesabı ötede görülecek

Vazgeçmeyi bildikçe kavileşir iman.

Allah ile birlikte anılır ana baba şükürde

Ama isyana sürüklerse

Onlardan bile uzak durulur

tıpkı İbrahim gibi

Uğrunda ne varsa can verilen

Can verenin adına değilse

terk edilmelidir

Vatan

terk edişlerin zirvesidir

Her şey içindedir çünkü

Ana, baba, kardeş, eş

Sahip olduğun her şey

Yürünen yolda ayak bağı olan ne varsa

Vazgeçebildiğin oranda müminsin

Kendini ona teslim edebilmenin zirvesidir hicret

O’nun adına O’nun için

her şeyinden vazgeçebilmenin adıdır hicret

O’nun adına O’nun için

her şeyinden vazgeçebilenin adıdır muhacir...

 izmir/10.01.2008

19/12/2007 - BAYRAM

KURBAN

Bir bayram ki

gerçek sevgiyi, gerçek sevgiliyi

bulmanın sevinci...

Kim

Bizi en çok seven, bize dünyaları veren?

Düşün...

Bir ana yüreği

Pır pır eden

Yavrusunun etrafında

pervaneler gibi dönen

O yüreği ona kimdir veren?

Bir sevgili ki yüreğiyle dağları delen

Yoluna her şeyi feda eden

Peki kim ondaki bu delice sevginin kaynağı

Bize sevgiyle aslında

Her şeyi bağışlayan yüce Rabb,

Bildirir

En sevginin en sevgilinin kendisini olduğunu

O’nu tanıyıp,

her şeyin üstüne koyduğunda

Sevgisini

Sevgiyle beraber isteğini

Sensin en sevgili

Tanı ama koyma

her şeyin en üstüne sevgisini

Sevgiyle beraber isteğini

Sensin en zelili

O gün, öyle yüzler vardır ki apaydınlık;

Güler yüzlü ve sevinç içinde.

Ve o gün, öyle yüzler de vardır ki toz toprak;

Bir karartı sarıp-kaplamış.

80/38-41

Babası şöyle dedi: "Ey yavrucuğum!

Rüyamda seni kurban ettiğimi gördüm:

bir düşün, ne dersin?"

"Ey babacığım"

"sana emredilen neyse onu yap:

İnşallah beni sıkıntıya göğüs gerenler arasında bulacaksın!"

37/102

böylece o'nun sonraki kuşaklar tarafından

şöyle hatırlanmasını sağladık:

"İbrahim'e selâm olsun!"

37/108-109

Kitapta İsmâ'il'i de an.

Çünkü o sözünde duran, elçi bir peygamberdi.

19/54

10/12/2007 - KAVGA

KAVGA

Adem oğulları...

Ey toprağın çocukları

Geçip giden zaman her an

Aleyhinize işlemekte...

Gelin var olan kavganıza son verin

Nedir paylaşamadığınız,

Birbirinizi öldürmekle bilin ki

bir saat daha fazla yaşamayacaksınız,

Birbirinizi aç bırakmakla bilin ki

Bir lokma fazla yiyemeyeceksiniz

Başkasının susuzluğu

Bir yudum fazlalaştırmayacak içeceğinizi

Yığdığınız malları

Geçiremiyeceksiniz ölüm deliğinden öteye

Ve bilin ki

Yığdıklarınız çocuklarınıza bile nasip olmayacak...

11/11/2007 - Endülüsten Endülüse...

İslam güneşinin yeryüzünü aydınlattığı o günlerden, zulmün yeryüzünü kararttığı bu günlere bir meseldir Endülüs...

İki şiir ile dile getirilmiş Endülüs. Gündelik kaygılarla sonsuz olanı kavramaktan aciz bizler için bir uyanış olması dileğiyle...

Arzolunur...

Önden Giden Atlılar - Osman Sarı

ENDÜLÜS MERSİYESİ - ENDÜLÜSE AĞIT.

Çıkan iner,'kalkan düşer, her yükselişin var bir sonu.
Niçin bunca gurur maldan, mülkten, addan sandan insanoğlu.

Oluşta ne var ki olduğu gibi dursun, hiç değişmesin.
Sen de gök gibisin, bir gün masmavi güneşlik, bir gün bulutlu.

Bu dünya kime kalmış, yaramış ki kalsın yarasın sana da.
Yok hiçbir çizgisinde bu yeryüzünün ölmezlik rengi ve ölmezlik ,
kokusu.

Zaman değişmek bilmez kesin ölçülü ve hükümlüdür :
Geri döner, paralar sahibinin zırhını, kılıçlar ve kargılar iIeri
doğru işlemez oldu mu.

Zaman bu, ona ne kılınç kını dayanır, ne meşhur kaleleri
sultanların.

Kınlar eskir, kaleler çürür, o kaleler dünyanın en sarp yurdu
Gımdan olsa da; Gımdan, şahin bakışlı ve kartal duruşlu.

Nerede, de bana, o taçlı hükümdarları Yemen'in?
De bana, onların taçlar içinde bile taç olan taçları ne oldu?

Şeddad'ın cennet diyerek kurduğu saraylar ülkesi İrem,
Sasanilerin ebedî sanılan devleti ne oldu?

Altınları yığdı yığdı da bir dağ yaptı Karun, hani o dağ?
Hani Âd, hani Adnan, hani Kahtan, dünya nimetlerinin köpüren
yurdu?

Reddi mümkün olmayan bir hâle uğradılar. '
Bir masal oldu onlar. Bir varmış bir yokmuş. Bir toz toprak bulutu.

O taçlar, o devletler, o mülkler saltanatlar, bir rüyadır' artık.
Her biri, hayalden geçen gölge gibi, zamandan geçip durdu.

Gün oldu, zaman denen yaman er, sağa döndü Dara'yı uçurdu bir
vuruşta ;

Sola döndü Kisrayı. Kisrayı ne takı, ne sarayı kurtarabildi, korudu.

Saltanatının yeller esti yerinde yellere hükmeden Süleymanın;
Şiddetinden ötürü Sâb denen Münzirse, don vurmuş ağaçlayın
kurudu.

Zamanın fâciaları çeşit çeşit türlü türlüdür : O ne zengin fâcia
bezirgânı!
İki burçlu bir kaleyse o, sevinç bir burcu, hüzün bir burcu.

Her fâciayı unutmak mümkün, olup biten bütün bunları unutmak
olabilir.
Ama İslâmın başına geleni avutacak ne bir neşe olabilir, ne
unutturacak bir korku.

Endülüse öyle bir felâket çöktü ki, yok bir eşi.
Dehşetinden Medine'de Uhud, Neciddeki Şehlan dağları yerinden
oynadı, bir deprem ki yer yarıldı arz boyu.

Ah! Yarımadada İslâma göz değdi. Yağdı belâ yağmur gibi.
Şimdi o canım Endülüs şehirlerinde, İslâmın ne namı var ne
nişanı! ; sanki hiç olmamıştı, sanki baştanberi yoktu.

Belensiyeye bir sor, Mursiyenin hali nicedir?
Şatibenin başına gelenler? Ceyyan ne oldu?

Toprağı buram buram bilgi tüten Kurtuba.
Bilginlerinin adı ta u2aklarda çınlayan Kurtubaya ne oldu?

Nerede Hıms'ın o ışıklı, o aydınlık bahçeleri, güneşi tazeleyen
bahçeleri.
Tükendi mi çılgın çılgın akan şeker gibi tatlı nehirlerinin suyu?

Endülüs binasının temelinde birer köşe taşıydı bunlar.
Bu güzelim vatan köşeleri kül haline geldikten sonra yaşamak
boşun boşu, insan yaşamaya ne borçlu?

Yüce Şeriat, yârinden ayrılmış bir genç gibi.
Güçlü bir genç gibi, sessiz fakat gözünde gözyaşı dolu.

İslâmdan boşalıp inkâr karanlığıyla dolan
Endülüs için, Ulu Şeriat, karalar bağladı, gece gündüz yas tuttu.

Cami kilisedir artık, hilâl yerine haç asılı.
Nur yüzlü ezan yerine, bitmeyen bir çan sesi, bir baykuş uğultusu...

Mihraplar ki taştandır, minberler ki ağaçtan,
Canlı cansız ne varsa bu hâle inledi durdu.

Ey ibret dolu geçmişten ibret alacak yerde, günübirlik işlere
dedikodulara batmış kişi!
Sen uyu bakalım; ama zaman için ne demek dinlenmek, ne demek
uyku!

Ey göğsünü gererek "benim ülkem, saltanatım" diyen, kurumundan
geçilmiyenler!
Siz Hıms'ı gördünüz mü? Hıms'tan sonra hangi vatan verir insana
vatan fikrini, duygusunu?

Endülüsün başına gelen felâket tarihin bütün felâketlerini
unutturdu;
Ama dünya durdukça unutulmayacak, yâd edilecek bir felâkettir bu!

Ve siz ey yarış yerlerinde şahin gibi uçan.
Yay gibi gergin arap atlarının üstüne kurulu

Süvariler! Ve siz savaşın karanlığı toz dumanı içinde
Pırıl pırıl kılıçlarını savuran kahramanlar ordusu!

Ve hele siz denizaşırı ülkelerde, bin nimet içinde,
Saltanat içinde muhteşem bir hayat sürenler; bir hayat kesiksiz
bir ömür boyu!

Endülüsten, Endülüsün zavallı halkından var mı haberiniz?
Her yer, onların felâketini duydu, sizin kulağınız sağır, gözünüz
kör, kalpleriniz mefluç mu?

Ölen asker, esir kadın, ufuklara bakıp bizden
İmdad ummuş beklemişti, son ana dek. Hiç düşündünüz mü bunu?

Onların sesi, insan olanın yüreğini eritirken,
Siz müslümanlar, onların kardeşi, kayıtsız, halinden memnun ve
haz maymunu !

Yürekli, utanan, alçalmaktan korkan, kardeş için can veren kimse
kalmadı mı yeryüzünde?
Hakkın yardımcısı, hak peşinden giden, kendini hakka adamış tek
kişi yok mu?

Dünyanın efendisiydi bu millet, şimdi dünyanın kölesi.
Neler çekiyorlar? Yüzleri bile tanınmaz hâle geldi. Yarabbi ne
kaderdir bu!

Kendi yurtlarında bey idiler, şimdi küfr ülkesinde uşak.
Ululuğun doruğundan eziliş uçurumuna yuvarlanan bu halka
acıyan yok mu?

Alçalışın örtüsü kalın bir gece gibi sarmış dört yanlarını.
Başsız, şaşkın, olup bitene hayrette, gözleri büyümüş, bakışları
korkulu.

Sen de şahit olsaydın benim gibi onların .
Yurtlarından koparılıp satılışlarına pazarda, ey Tanrı kulu.

O hıçkırıklar senin de aklını komazdı yerinde benim gibi.
Canı vücuttan çeker gibi ayırdılar anadan yavrusunu.

Ya o kızlar ki, yakuttan ve mercandan dökülmüşlerdi sanki.
Ve sabah bir dağ ucundan yeni çıkan bir güneşin masumluğu

İçindeki o Meryem yüzlü kızları da saçlarından sürükleyip
götürdüler:

Kirli yataklarına. Haykırışları yırttı gökleri. Yürekleri parça parça,
babalarsa kan kustu.

Daha ne anlatayım, yüreklerin erimesi için bir, tanesi yeter
anlattıklarımın :

Eğer o yüreklerde İslâmdan ve imandan bir eser varsa elbet ey
Allah dostu !

Ebu’l Beka

3/11/2007 - IHLAMURLAR ÇİÇEK AÇTIĞI ZAMAN...

Ihlamurlar Çiçek Açtığı Zaman

Dilimde sabah keyfiyle yeni bir umut türküsü
Kar yağmış dağlara, bozulmamış ütüsü
Rahvan atlar gibi ırgalanan gökyüzü
Gözlerimi kamaştırsa da geleceğim sana
Şimdilik bağlayıcı bir takvim sorma bana
-Ihlamurlar çiçek açtığı zaman.

Ay, şafağa yakın bir mum gibi erimeden
Dağlar çivilendikleri yerde çürümeden
Bebekler hayta hayta yürümeden
Geleceğim diyorum, geleceğim sana
Ne olur kesin bir takvim sorma bana
-Ihlamurlar çiçek açtığı zaman.

Beklesen de olur, beklemesen de
Ben bir gök kuruşum sırmalı kesende
Gecesi uzun süren karlar-buzlar ülkesinde
Hangi ses yürekten çağırır beni sana
Geleceğim diyorum, takvim sorma bana
-Ihlamur çiçek açtığı zaman.

Bu şiir böyle doğarken dost elin elimdeydi
Sen bir zümrüd-ü ankaydın, elim tüylerine deydi
Sevda duvarını aştım, sendeki bu tılsım neydi?
Başka bir gezegende de olsan dönüşüm hep sana
Kesin bir gün belirtemem, n`olur takvim sorma bana
-Ihlamurlar çiçek açtığı zaman.

Eski dikişler sökülür de kanama başlarsa yeniden
Yaralarıma en acı tütünleri basacağım ben
Yeter ki bir çağır beni çiçeklendiğin yerden
Gemileri yaksalar da geleceğim sana
On iki ayın birisinde, kesin takvim sorma bana
-Ihlamur çiçek açtığı zaman.

Bak işte, notalar karıştı, ezgiler muhalif
Hava kurşun gibi ağır, yağmursa arsız
Ey benim alfabemdeki kadîm Elif
Ne güzellik, ne de tat var baharsız
Güzellikleri yaşamak için geleceğim sana
Geleceğim diyorum, biraz mühlet tanı bana
-Ihlamurlar çiçek açtığı zaman.

Ihlamurlar çiçek açtığı zaman
Ben güneş gibi gireceğim her dar kapıdan
Kimseye uğramam ben sana uğramadan
Kavlime sâdıkım, sâdıkım sana
Takvim sorup hudut çizdirme bana
Ben sana çiçeklerle geleceğim
-Ihlamurlar çiçek açtığı zaman.

Bahaeddin KARAKOÇ